Bel ons op 033 - 253 2533

Winkelmandje 0 items

Winkelmand is leeg

Verslaafd aan hardlopen?

Het is alweer een tijdje terug sinds ik een blog heb geschreven. En dat terwijl ik beloofde nog te schrijven over mijn hardloopavonturen in Barcelona en allerlei andere leuke hardloopmomenten. En toch kwam er geen blog….

Het weekend dat ik tijd had vrijgemaakt om te gaan schrijven, zat ik met een zeurende pijn aan mijn enkel. Nu heb ik een redelijk zwakke enkel overgehouden aan wat lompigheid bij het handballen dus dacht ik er niet zoveel van. Misschien was handballen, hardlopen en aan een voetbaltoernooi meedoen in 3 dagen tijd iets teveel van het goede. Maar de zin om een blog te schrijven was even weg want eerlijk gezegd werd ik heel chagrijnig van het feit dat ik constant pijn had.Hardlopen

Na dat weekend werd al snel duidelijk dat het geen kleine irritatie was maar een springscheen.

“*@#$%^&, het zal mij toch niet overkomen dat ik geblesseerd raak.”

Met mijn grote mond dat ik nog nooit een blessure gehad heb en daar dus wel niet zo gevoelig voor zal zijn. Ik wist eigenlijk niet goed of ik nu moest huilen of lachen. Het is huilen geworden. Mijn hoofd maakt overuren met het druk maken over mijn trainingsplannen en het halen van de marathon. En als er weer iemand tegen me zegt; ‘hou je dan ook eens rustig’, kan ik diegene wel iets aandoen (bij wijze van spreken dan hé want jullie zijn echt zo lief en behulpzaam). Maar hoe goedbedoeld iedereens adviezen ook zijn, ik wil gewoon alleen maar rennen. Misschien is het een kwestie van eigenwijsheid maar ik doe voor mijn gevoel ook al 2 weken rustig aan, ik ren of sport niet (amper) en heb een zittend beroep dus ik zie niet in hoe ik nog rustiger aan kan doen.

Maar los van bovenstaande klaagzang, mis ik gewoon het naar buiten gaan en rennen. Ik denk dat ik nu wel kan concluderen dat ik niet ren om af te vallen en zelfs niet om mijn doel (NY marathon) te halen maar omdat ik er mega gek op ben geworden. In de auto naar huis van mijn werk, tuur ik uit het raam, hopend dat de pijn ineens miraculeus verdwenen is. Ik ben ergens in de afgelopen 3 maanden dan toch echt een hardloper geworden en nu ik het niet (pijnloos) kan, besef ik pas wat ik mis.

Oke… cut the drama Tember! Jullie begrijpen mijn punt, ik wil weer rennen. Om mezelf (en jullie na dit overdreven trieste verhaal) weer wat op te vrolijken heb ik mijn leukste 7 hardloopmomenten op een rijtje gezet:

7. Vrij onverwacht ineens alle bloggers die je volgt ontmoeten, eerst wat starstruck zijn en na een paar kilometer erachter komen dat het ook maar gewoon mensen zijn (hele snelle mensen weliswaar).

 

6. De Tilburg Ten miles clinics volgen en erachter komen dat looptraining toch wel veel verschil kan maken.

5. Voor het eerst de 10 kilometer aantikken in mijn New York Run DMC shirtje en extreme wallen. Beetje debiel geluksmomentje misschien als je bedenkt dat er mensen zijn die zo huppakee een ultramarathon lopen maar ach mijn feestje.

4. Van mijn oude huis naar mijn nieuwe huis rennen. Hoewel ik na 2 kilometer mijn vriend die mee was gerend al niet eens meer kon zien zo ver weg dat hij was en ik erachter kwam dat windmolens geen goed punt zijn om in de gaten te houden hoever je nog moet, vind ik van plek naar plek rennen een stuk leuker als een rondje rennen.

 

3. Hardlopen alleen is echt heerlijk, het enige moment dat deze chaoot met angst om alleen te zijn in haar eentje tot rust komt. Maar wat ben ik stiekem toch blij als ik weer een keer met vriendinnen ren of tijdens evenementen mensen ontmoet die het hardlopen nog leuker maken.

2. Door het Olympisch Stadion van Barcelona rennen met mijn marathon maatjes. Eerst flink wat heuvels op en ontelbaar keer tegen de mannen roepen; “ren maar door hoor jongens”. Dan ineens uitkomen bij het Olympisch Stadion en beseffen dat hardlopen niet alleen gaat om snelheid of afstand maar vooral om genieten.

 


1. Absolute topper, mijn 16 kilometer door Oisterwijk. Oke, toegeven, dit was misschien hetgeen wat ervoor heeft gezorgd dat mijn blessure tot uiting kwam maar ik heb van elke kilometer genoten. Nooit gedacht dat ik ‘Ten Miles’ kon rennen en ook nooit geweten dat Oisterwijk zo mooi is. Alleen op de wereld door de Oisterwijkse Kampina, geluksmomentje nummer 1!!